صد و یک

فکر میکنم من آز آن دسته از آدم های  کم رو و خجالتی نباشم حداقل می توان گفت که در بین دوستان خودی تر خجالتی نیستم و بعضا هر اراجیفی از نوع طنز که باشد بر زبان می آورم البته نه هر اراجیفی!

اما دیروز مجبور شدم یک جا را برای خجالت کشیدن ترک کنم از معدود دفعاتی بود که برای خودم خجالت نمیکشیدم!

برادر من اصولا آدمی تند خو است،عجول است و فراموشکار و دل رحم….و هزار بعد مثبت و منفی دارد اما دلیل نمی شود هر موقع یکی از این صفات بر او غالب شد چشمان را ببندد و دهانش را باز!!!!!

و منی که گاها برای دین و دیانت رگ گردنم متورم میشود باید به یاد داشته باشم که بعضی چیز ها بسیار حرمت دارد مثل آبرو ی مومن هر چند طرف مقابل از نظر من ذره ای مومن نباشد اما این نظر من است!

همچنین باید به یاد داشته باشم همیشه اشخاصی که برای من خودی هستند ممکن است برای دیگران غریبه باشند لطفا پارک را با حیاط خلوت خانه اشتباه نگیرید!